من و همکلاسی های عزیزم ( 11 )در آغوشم گرفت. چند بار گونه هایم را بوسید. چادرش را مرتب کرد . بطرف در اتاق رفت، برگشت و نگاهی به چشم هایمکرد. خدایا !! چرا نمی فهمیدم !!؟ از در بیرون رفت. دوباره بر گشت، باز در آغوشم گرفت. لحظه ایصورتم را به صورتش چسباند. احساس آرامش میکردم. صورتشکاملاً برافروخته بود. کفشهایش را لنگه به لنگه پوشیده بود.مرتب بر می گشت و نگاهم می کرد. وارد حیاط شد. برادر بزرگترم را صدا زد،مرتب باو شفارش می کرد.لب حوض نشست. دوباره در آغوشم گرفت، سرم را روی شانه اش گذاشت ،چند بار بوسید. آرام در گوشم زمزمه کرد:"درستو خوب بخون " بلند شد ،دوباره چادرشو که پشت روپوش

من و همکلاسی های عزیزم ( 12 )وقتی وارد دانشگاه تهران شدم، حال و هوای دیگری داشتم.باران شبانگاهی ،هوای مطبوع و دلپذیری.را به ارمغان آورده بود. زمین خیس بود و شادابی مهر ماه سال 54 را حس می کردم.هوای بهاری بیست و دوم تیر ماه 96 چنان بچه ها را به وجد آورده بود که بعضی ها صبح زود ،مقابل مجسمه فردوسی منتظر حضور دیگران بودند.وزش باد خنک و ملایم ،درختان چنار را برقص آورده بود. پس ازسالها جدایی، دوباره شاداب و جوان ،بسوی دانشکده ادبیاتپر می کشیدند. نه موی سپید و پای ناتوان و نه قامت خمیده،مانع دیدارشان نبود. شور و نشاط جوانی را در نگاه یکدیگرجستجو می کردند. یکی یکی از دور پدیدار شدند

من و همکلاسی های عزیزم (15) (کیسه شب عید)هنوز هوا تاریک بود و سرمای اواخر زمستان. بچه ها یکی یکی وارد حیاط شده و در پشت در راهرو منتظر بودند. صدای ترق ترق برف های یخ زده در زیر پا ی بچه ها ، آهنگ دلنشینی را تداعی می کرد .دقایقی بعد فولکسی سفید رنگ وارد حیاط مدرسه شد . استاد علی آبادی، با یک بغل پلی کپی و سوال امتحانی .درب راهرو باز شد و بچه ها روانه کلاس شدند. کلاس گرم بود وبچه ها اطراف بخاری نفتی حلقه زده بودند. پنج صبح ، کلاس آغاز شد و استاد علی آبادی با عشقی وصف ناپذیر مطالب جبری را توضیح دادند. امتحانی در چهار صفحه از همان مطالب تدریس شده گرفته شد. بسیار جدی و ب